Time pass,doesn't mean anything can pass away.

 

may be your felling, memory or dream are still as same as it be able to the past.

 

many people search for something that they didn't know ...

 

 

What is it ? Where is my dream ? What are my requirement ? or...

 

may be...How can I do that thing ?

 

 

I just wanna say that sometime, dream or some of your requirement is in you !!

 

but you never knew and attended, So don't worry if you still have many question of your life, your future, your dream...

Let's take 3 "C" to be success

 

1. comfortable

2. consciousness

3. concentration

 

So..you can control your life, your style, your future or everything that you want...Please belive in yourself more than anyone.

 

 

I belive in yOu !!

 

 

 

อย่างที่หลายๆ คน...หลายๆ บทกวี เคยเขียนบอกไว้

 

อย่าตั้งความหวังกับคนหนึ่งคนมากเกินไป...

 

เพราะถ้าไม่เป็นอย่างที่หวังแล้ว..มันจะเจ็บ (เจ็บมากด้วย)

 

แต่ชีวิตมันก็คือการเรียนรู้...

 

ถ้าไม่เคยล้ม..แล้วจะรู้ได้ไงว่าลุกขึ้นด้วยตัวเองน่ะมันยากแค่ไหน...แต่พอลุกขึ้นได้แล้วน่ะ...มันก็แค่ "คนเคยล้ม"

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา บังเอิญได้รับรู้เรื่องราวส่วนหนึ่งที่เกิดขึ้นในสังคม..มันเป็นส่วนที่ทำให้รู้สึกว่า...ต้องทำอะไรซักอย่าง...

 

ถ้ามีคำถามวัดจริยธรรมข้อหนึ่งให้เลือกระหว่างการเป็น "คนเก่ง" กับ "คนดี" ทุกคนคงรู้ถึงคำตอบและคำอธิบายอย่างไม่มีข้อสงสัย

แต่...จะมีกี่คน...ที่ทำอย่างที่ตัวเองเลือกจริงๆ...

 

หลายคนคงเคยได้ยินคำว่า "คนเก่งมีเยอะแล้ว แต่คนดีน่ะ..ยังมีน้อย" แล้วสังคมก็พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นเช่นนั้น

สังคมไทยเคยเป็น "สยามเมืองยิ้ม" เป็นสังคมของ "คนมีน้ำใจ"

 

แต่ทุกวันนี้...สิ่งดีๆเหล่านี้กำลังถูกกลืนกิน...ด้วยสิ่งเร้ามากมาย...

 

อาทิตย์ที่ผ่านมามีโอกาสไปรับน้อง (Econ SWU-เศรษฐศาสตร์ มศว)

ในช่วงบายศรี...พร่ำบอกกับน้องๆ ทุกคนว่า "คนเก่งมีเยอะแล้ว แต่คนดีน่ะ..ยังมีน้อย พี่ขอให้เราเป็นทั้ง "คนเก่ง" และ "คนดี" นะคะ"

 

นอกเหนือจากการทำในสิ่งที่เราอยากให้สังคมเป็น...การปลูกฝังความคิดให้กับว่าที่ อนาคตของชาติ ก็คงเป็นอีกทางหนึ่งที่พอจะช่วยให้สังคมน่าอยู่เช่นเดิม...

 

ที่สำคัญกว่านั้น เราไม่จำเป็นต้องเลือกว่าจะเป็นคนเก่งหรือคนดี...เพราะทุกคนสามารถเป็น "คนเก่งที่ดี" ได้...เชื่อสิ

 

 

 

 

คงไม่มีใครไม่ทราบเหตุการณ์ "โศกนาฎกรรม  One-two-go" ในวันอาทิตย์ที่ 16 กันยายน 2550 ที่มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 89 คนบาดเจ็บอีกกว่า 40 คน ในเวลาเพียง เสี้ยว วินาที...

 

หนึ่งในผู้เสียชีวิต ซึ่งเป็นลูกเรือของสายการบินดังกล่าว ก็คือ... นายพิทยา ว่องวันดี ... เพื่อนร่วมคณะและร่วมรุ่นของเรานั่นเอง

อันที่จริงก็ไม่ถือว่าสนิทสนมเป็นการส่วนตัว แต่เคยร่วมงานและพบปะพูดคุยกันเสมอๆ เวลาจัดกิจกรรมร่วมกัน (ส่วนมากที่ตลาดหลักทรัพย์ฯ) ต้องใช้คำว่า

 

-- เห็นกันอยู่หลัดๆ --(ไม่รู้ว่าสะกดถูกมั้ย) จริงๆ

 

ทั้งที่เพิ่งจบปริญญาตรี..และกำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร ในเดือน ธันวาคมนี้แล้ว (-.-)

 

ก็เหมือนเป็นอุทาหรณ์ สอนใจหลายๆคน

 

จริงๆแล้วที่เรา "ใช้ชีวิต" ทุกวันนี้...ต่อสู้...แข่งขัน...แย่งชิง...เพื่อให้ได้ในสิ่งต่างๆ

 

ไม่ว่าจะเป็น...ชื่อเสียง...เกียรติยศ...สินทรัพย์...รวมถึงสิ่งที่เรามักเรียกว่า "ความสำเร็จ"

 

ทั้งที่จริงแล้ว จุดหมายปลายทาง  ของการ "ใช้ชีวิต" ของทุกๆคน ก็คือ "ความตาย" ...ไม่ใช่หรือ ?

 

ถ้าอย่างนั้นจะดีกว่ามั้ย... ถ้าเราใช้ชีวิตทุกขณะด้วยการระลึกถึง...ปลายทางของการใช้ชีวิต...

 

 

ใช้ชีวิตตามหลัก "มรณานุสติ"

 

ใช้ชีวิตอย่าง "รู้คุณค่า"

 

ใช้ชีวิตแบบ "มีสติ"

 

และทำสิ่งดีๆให้กับโลกกลมๆ ใบนี้

 

ให้กับคนที่อยู่ข้างหลัง... *0*

 

 

 

 

 

 

'ฟังให้มาก'

 

 

'พูดให้น้อย'

 

 

และ....

 

 

'ทำให้เยอะ'

 

 

 

เคยเจอสุภาษิตต่างชาติที่ว่า

 

"Happiness is something we are"

 

จำไม่ได้นะว่าได้คำนี้จากหนังสือเล่มไหน แต่เป็นสุภาษิตนึงที่คิดถึงทุกครั้ง...เวลา ...ไม่เป็นตัวของตัวเอง...

 

บางทีสิ่งรอบตัวก็ไม่ได้เปลี่ยนเราหรอก แต่เราต่างหากที่บางครั้งก็ "จำเป็น" ต้องเปลี่ยนเพื่อให้เข้ากับสิ่งรอบตัว

 

แต่จากการใช้ชีวิตที่ผ่านมา (ในอายุเท่านี้) ก็ได้ข้อสรุปบางอย่างว่า

 

บางครั้งก็มีเส้นบางๆคั่นกลางระหว่าง ...การปรับตัวเองเพื่อให้เข้ากับสิ่งรอบตัว

กับ...การ "พยายาม" ปรับตัวเองเพื่อให้เข้ากับสิ่งรอบตัว

 

จริงอยู่ที่ว่าการเปลี่ยนตัวเองเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุด...แน่นอนว่าต้องง่ายกว่าเปลี่ยนคนอื่น เปลี่ยนสังคมหรือเปลี่ยนโลก

ทุกสิ่งทุกอย่างควรมีหลักยึดเหนี่ยว เช่นเดียวกัน การเปลี่ยนหรือปรับตัวเองก็ควรอยู่บนพื้นฐานของการ "เป็นตัวของตัวเอง"

 

ไม่เช่นนั้น เราก็คงเหนื่อยที่ต้องไล่ตาม ในสิ่งที่เราไม่สามารถเรียกมันได้เต็มปากว่า "ความสุข"

 

สิ่งเดียวที่หวังและค่อนข้างมั่นใจว่าทุกคนทำได้ (เพราะเราก็ทำได้) ก็คือมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

 

"Happiness is something we are"...เท่านั้นเอง...

 

 จริงๆแล้ว คงต้องเกริ่นนำก่อน...

 

เนื่องด้วยม่ะม้าเป็นคนรักสุนัข จึงมักให้สุนัขในซอยเข้ามาร่วมชายคาด้วยทุกวัน

 

ปกติแล้ว "เจ้าขาว" จะมาอาศัยอยู่ด้วยเสมอ แต่ "เจ้าย่น" ก็จะมาเป็นแขกในบางวัน

 

เมื่อวานก็เป็นอีกวันที่ "เจ้าย่น" เข้ามาเป็นแขกในพื้นที่หน้าบ้าน ...

 

ไม่นานนักตอนที่กำลังนั่งตำน้ำพริกกะปิให้แม่ (ดูบ้านนอกๆ ยังไงไม่รู้ 555) เสียงกัดกันก็ดังสนั่นหวั่นไหว...

 

แปลกมั้ย !! ทั้งที่ก็อยู่ในรั้วเดียวกันแท้ๆ มีที่นอนก็กว้างขวาง แต่ดันอยากจะมานอนที่เดียวกัน และในเมื่อไม่มีใครยอมใคร การต่อสู้จึงเกิดขึ้น

 

...แล้วผลสุดท้ายก็ต้องนอนกันคนละที่ ที่สำคัญ...ก็นอนหลับเหมือนกัน...

 

เหมือนชีวิตคนเราทุกวันนี้ ทั้งที่อยู่บนโลกใบเดียวกัน ประเทศเดียวกัน สังคมเดียวกันแท้ๆ แต่หลายๆคนก็ยังคงต่อสู้ แข่งขัน เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ

 

ทั้งๆ ที่ที่จริงแล้ว เราทุกคนก็ล้วนอยู่ได้...ในแบบของเรา...

 

ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าจะมี Blog เป็นของตัวเองเพื่ออะไร...?

 

แต่อยู่ดีๆวันนี้เกิด อยากร่วมแชร์ความรู้สึกดีๆ ในแต่ละวันที่ผ่านมาให้ใครก็ได้ที่มีโอกาสเข้ามาอ่าน...

 

เพราะไม่รู้ว่า..จะเก็บเรื่องดีๆ ไว้คนเดียวเพื่ออะไร...?

 

อยู่ดีๆ ตอนปัดมาสคาร่าเมื่อเช้าเกิดมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาอยากรู้เหมือนกันว่า...มีใครเคยคิดบ้างมั้ยว่าชีวิตคนเราบางทีก็ไม่ต่างกับ "ผิวหน้า" แล้วสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิต ก็เหมือนกับ "เครื่องสำอางค์"

สำหรับผิวหน้า...บางคนก็รักษาผิวหน้าอย่างดี บางคนไม่ค่อยดูแลผิวหน้าเพราะเห็นว่าไม่สำคัญหรือผิวดีอยู่แล้ว ส่วนบางคนก็ใส่ใจผิวหน้าในเวลาที่ต้องออกงานต่างๆ ก็เท่านั้น

สำหรับชีวิตเรา...บางคนก็รักชีวิต บางคนก็ไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตสำคัญเท่าไหร่ ส่วนบางคนก็ให้ความสำคัญกับชีวิตในบางช่วงเวลาเท่านั้น

 

ใครก็ตามที่รักชีวิตย่อมคัดสรรสิ่งต่างๆ ที่จะเข้ามาในชีวิต ไม่ว่าจะเป็น การคบหาผู้คน การใช้ชีวิต หรือแม้แต่การเลือกบริโภคเหมือนกับคนที่ถนอมผิวหน้าของตน ย่อมสรรหาสรรพสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ทำความสะอาด ครีมบำรุงผิว หรือแม้แต่เครื่องสำอางค์

 

ทุกๆคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกสิ่งที่นำมาบำรุงผิว แต่ในบางครั้งเราก็เป็นผู้ถูกเลือกให้ใช้เครื่องสำอางค์ที่ช่างแต่งหน้าจัดสรรมาให้ โดยเหตุจำเป็น...ยังไงก็ตามแต่สิ่งเดียวที่ตัวเราสามารถควบคุมได้ก็คือ "จิตใจ" อย่าให้ "จิต" มีอิทธิพลเหนือตัวเราเพราะ..ดีไม่ดี มันก็อยู่ที่ใจเรา..เท่านั้นเอง...